Ik roep
Ik roep
Ik roep
Ik roep by Johanna van Fessem


Ik roep mijzelf wakker en lig na te hijgen in het donker. Mijn moeder is niet gekomen, maar dat komt omdat ik riep in mijn droom en niet in het echt. Want ze komt anders altijd als ik roep, als ik een boze droom heb, om me gerust te stellen. Ze komt uit bed en staat in haar verkreukelde pyama naast het mijne en strijkt over mijn wang en zegt met haar mond zonder kunstgebit, dat in een glas water op haar slaapkamerkastje staat, dat alles in orde is.

Ik lig alleen in het donker. Mijn hart klopt nog heftig, maar wordt al rustiger. Het was maar een droom.

Dan begint langzaam een gevoel van blijdschap mij te vervullen. Ik kan het alleen. Ik kan mijzelf gerust stellen! Mijn lieve moeder mag voortaan lekker doorslapen.



I call
I call
I call
I call by Johanna van Fessem


I call myself awake and lie panting in the darkness. My mother is not come, but that is because I called in my dream and not in reality. For she always comes when I call, when I have a bad dream, to reassure me. She comes out of bed and stands beside mine in her crumpled pyjamas and caresses my cheeks, and says with her mouth without artificial teeth, which are in a glass of water on her bedstand, that everything is in order.

I lie alone in the darkness. My heart still beats wildly, but already it decreases. It was but a dream.

Then, slowly, a feeling of happiness begins to fill me. I can do it alone. I can reassure myself! My sweet mother can sleep through the night from now on.




Back to call for submissions